سررسید و تقویم ازجامعه ای به وجود آمد که کارشان کشاورزی بود.

کشاورزان برای آنکه بتوانند زمان کشت و یا برداشت خود را بدانند نیاز به یک روز شمار داشتند که این تقویم و سررسید با حمایت از  سران حکومت ها پدید آمد.

در آن زمان بابلی ها در زمینه ستاره شناسی و ریاضی بسیار پیشرفت کرده بوند و به همراه آشوری ها تمام رصد های خودشان را ثبت میکردند.

آنها اجرام آسمانی را توسط علم ریاضیشان شناسایی میکردند.

در سده هفتم پیش از میلاد یک تقویم و سررسید که پیش نیاز ستاره شناسی بود در بین النهرین با دقت بسیار بالا به وجود آمد.

در تقویم و سررسید بین النهرین ماه ها 29 یا 30 روز بود و سال 354 روز بود.

در این تقویم و سررسید نام ماه های سال را بر اساس اتفاقای کشاورزی نام گذاری کردند و برای انطباق تقویم خورشیدی و قمری بر هم هر سه سال یک ماه کبیسه

را میگرفتند.

در تقویم و سررسید قمری روزهای سال با ماه به راحتی قابل مشاهده بود و آنها ماه را پدر خورشید میدانستند.

یک دلیل دیگر کبیسه گرفتن این بود که میخواستند میخواستند جشن های مهمشان را در یک سری از فصل های خاص برگزار کنند و در غیر این صورت این امکان

برایشان نبود.

در قرن هشتم پیش از میلاد ماه هفتم در هر 19 سال را کبیسه میگرفتن و بسیار با دقت بود،با وجود این تقویم  پیش درآمدی از تقویم و سررسید یهودی و مسیحی

روی کار آمد.

به این ترتیب تبدیل روز به شب و شب به روز زمان ها را ساختند و تقویم و سررسید ها از ترکیب روزها و هفته و ماه ها و ترکیب ماه ها سال را ساختند.

در آن زمان نیاز بود تا مبدایی برای شروع زمان سال در تقویم و سررسید را تعیین کنند به این ترتیب این زمان بنا بر باورهای مردم مختلف بود که اکثرا زمان تاج

گذاری پادشاهان را به عنوان مبدا زمان تایین میکردند.

با وجود تمام این صحبت ها نمیتوان گفت که چه کسی تقویم و سررسید را اختراع کرده است و این شمارش زمان در همه قوم ها مرسوم بوده است پس میتوان گفت

این شمارش زمان از میراث بشر است.