در دوره پیش از هخامنشیان با وجود اینکه اقتصاد در کشاورزی رو به رونق گرفتن بوده است در این بین نیاز به تقویم و سررسید برای تعیین زمان تغییر فصول نیاز به یک تقویم و سررسید فصلی بوده است.

در این بین افرادی که در غرب ایران ساکن بودند از تقویم و سررسیدی استفاده میکردند که در زمان بابلیان مرسوم به تقویم و سررسید خورشیدی-قمری بوده است و این تقویم و سررسید تا زمان هخامنشیان نیز مرسوم بوده است.

از آثاری که از زمان باستانی بر می آید،نوشته هایی موجود است که بیان میکند که ایرانیان آغازین از تقویم و سررسیدی استفاده میکردند که دارای 360 روز بوده و پایه آن بر اساس تقویم بابلی بوده است.

این تقویم و سررسید با نام های پارسی هماهنگ شده بود و ماه های آن بر اساس شکلی که ماه به خود میگرفت به دو یا سه بخش تقسیم میکردند. و ماه های سال بر اساس جشن های مختلف و یا فصل های زراعی-شبانی که در سال وجود داشت نام گذاری شده بود.

و همچنین هر ۶ سال یکبار برای تطابق سال خورشیدی با گردش ماه قمری یک ماه را به عنوان سیزدهمین ماه به تقویم و سررسید اضافه میکردند.

با توجه به استناد هایی که توسط ابوریحان بیرونی وجود دارد،یک تقویم خورشیدی شبیه به تقویم و سررسید زرتشتی درمنطقه های شرقی ایران وجود داشته که درآن هر ماه 30 روز بوده است و یک ماه را در هر 6 سال یه عنوان کبیسه در نظر میگرفتند.