در سال 226 بعد از میلاد اردشیر بابکان فرزند بابک با شکست دادن اردوان پنجم سلسه ساسانی را تاسیس نمود به همین ترتیب حکومت 471 ساله اشکانی به پایان رسید.

سلسه ساسانی نیز به مدت 425 سال در ایران حکومت داشتند تا به دست سپاهیان اسلام شکست خوردند.

در زمان ساسانیان شمارش زمان در تقویم و سررسید آنها به سه صورت مختلف ادامه داشت:

  • تقویم و سررسید عرفی
  • تقویم و سررسید هیزکی
  •  تقویم و سررسید خراجی

تقویم و سررسید عرفی:

در زمان حکومت ساسانیان تغییری عمده در تقویم زرتشتی ایجاد شد آن هم به این صورت که هر بار با جلوس هر پادشاه مبدا شمارش زمان در سررسید و تقویم آنها

تغییر میکرد.

این تغییر به این معناست که به تعداد پادشاهان ساسانی شروعی برای شمارش زمان در تقویم و سررسید وجود دارد.

در صورتی که در زمان سلوکیان و اشکانیان مبدا تاریخ  در تقویم و سررسید را به جلوس نشستن سلوکوس و اشک  تعیین کردند.

تقویم و سررسید عرفی دارای شامل 12 ماه سی روزه و پنج روز اضافی به نام اندرگاه داشته است و حدودا یک چهارم از 365 روز را در طول یکسال محاسبه نمیکردند.

به همین ترتیب نوروز عرفی هر سال 6 ساعت سیر قهقرایی داشت و طبق این برنامه نوروز ساسانیان تقریبا در اوایل پاییز بوده است.

از این تقویم و سررسید بیشتر برای خرج و مالیات استفاده میکردند.

تقویم و سررسید هیزکی:

در این تقویم و سررسید اصل را بر این گذاشته بودند که حتما آغاز سال در فصل بهار باشد به همین ترتیب با  تغییراتی که در ماه های کبیسه قرار میدادند این

تغییرات را ایجاد میکرند. به این ترتیب از سال 378 تا 461 هشت ماه را کبیسه کردند تا بتوانند نوروز را در بهار جشن بگیرند.

با توجه به این شرایط در هر سال دو نوروز وجود داشت یک نوروز که در بهار بود و یک نوروزکه مربوط به تقویم و سررسید عرفی بود.

و این تقویم و سررسید سالیان طولانی به عنوان مرجع تاریخ در زمان ساسانیان به حساب می آمد به طوری که از آن در مراکز رسمی دولتی از آن بسیار استفاده میکردند.

تقویم و سررسید خراجی:

در آن زمان یک سری تغیرات را در نوروز هیزکی و عرفی ایجاد کردند تا جشن نوروز وهیزکی و جشن نوروز تقویم و سررسید عرفی با هم یکی شود  و نام آن

را خراجی گذاشتند و از آن به بعد به عنوان تقویم و سررسید رسمی در آن دوران شناخته شد.