چگونگی شمارش روزها و یا تقویم و سررسید در دوره هخامنشیان به علت فقدان مدارک و اسناد که دارای تاریخ مشخصی باشد معلوم نیست.

اما با توجه به ترجمه کتیبه ها و آثاری که از زمان هخامنشیان و در زمان داریوش اول به جا مانده در مجموعه از کوه بیستون ،تخت جمشید،در دستورات

پادشاهان،کتابهای دینی زرتشتیان و بقیه آثار تاریخی موجود این نتیجه به دست آمده که ایرانیان در آن زمان یک تقویم و سررسید رسمی و متداول داشتن که نام آن

تقویم و سررسید تقویم پارسی باستان نام داشته است.

این تقویم و سررسید موجود یک تقویم قمری-شمسی است که در آن سال یک سال شمسی است ولی ماه های آن قمری است.

در این تقویم و سررسید تعداد ماه ها 12 ماه بوده و تعداد روزهای آن را زمان ما بین دو بدر کامل ماه در نظر میگرفتند که در واقع 29 روز یا 30 روز محاسبه

میشده است.

نام ماه های آن را بر حسب زبان پارسی باستان بوده است.با توجه به سند های موجود،داریوش اول به تعداد 19 بار زمان کلیه اتفاق های مهم،

شورش ها و سرکوب های خود را در ذکر کرده است.

پادشاهان ایرانی که این تقویم و سررسید زمان خود را از تقویم قمری-شمسی بابلی الهام گرفتند و به خاطر آشنایی با زبان پارسی باستان تغییری در نام ماه های خود ایجاد نکردند.

نام ماه های سال در تقویم و سررسید آن دوره به علت نقصی که در کتیبه داریوش اول در بیستون موجود بود فقط 9 ماه آن قابل شناسایی بود که بعد ها با پیدا شدن

لوح هایی در تخت جمشید نام آنها پیدا را به طور کامل شناسایی کردند که در زیر نام آنها را برای آشنایی شما ذکر میکنیم و در مقابل نام هر ماه،مطابق آن را با نام

تقویم و سررسید کنونی ذکر میکنیم:

  1. اود کن ئیش (فروردین)
  2. ثور واهر (اردی بهشت)
  3. تائی کرچی (خرداد)
  4. گرم پد (تیر)
  5. درن باچی (مرداد)
  6. کارت یاشیا (شهریور)
  7. باغ یادیش (مهر)
  8. ورگزن (آبان)
  9. اثری یادی (آذر)
  10. انامک (دی )
  11. سا میا (بهمن)
  12. ویخن (اسفند )