در سال 330 با حمله اسکندر به ایران در زمان هخامنشیان و مغلوب کردن او دوره هخامنشیان در زمان داریوش سوم به پایان رسید.

بعد از مدت زمان کوتاهی که از امپراطوری اسکندر گذشت توسط سولوکوس مغلوب گشت و امپراطوری سلوکیان در ایران آغاز شد.

سال تسخیر بابل توسط سولوکوس به عنوان مبدا شمارش تقویم و سررسید قرار داده شدو او ماه دیور را که اوایل پاییز است را به عنوان آغاز سال در تقویم و

سررسید در نظر گرفت.

اما بابلی ها با توجه به اینکه سولوکوس مبدا شمارش زمان را تعیین کرده بود اما باز هم با توجه به سنتی که داشتند همان ماه نیسانو یعنی اول بهار را سر آغاز سال

در تقویم و سررسید خود میدانستند.

به این ترتیب در آن زمان دو نوع تاریخ شروع سال در تقویم و سررسید وجود داشت که هرکدام نامهای متفاوتی داشتند

با توجه به اختلافی که در زمان ثبت آغاز سال در تقویم و سررسید سلوکیان وجود دارد سالی که بابل توسط سولوکوس تسخیر شد برحسبی سال 311 قبل از میلاد و

بر حسب دیگر 312قبل از میلاد میباشد.

در زمان سلولوکیان بعد از آنکه سولوکوس فوت شد پسرش آنتی یاگوس به سلطنت رسید. او بعد از فوت پدرش دیگر زمان آغاز سال را در تقویم و سررسید

سلوکیان تغییر نداد و این رسم که با فوت پادشاهی مبدا شروع زمان در تقویم و سررسید را تغییر ندهد یک کار کاربردی به حساب می آمد در آسیای صغیر و اروپا

هم با استقبال روبرو شد.

شمارش زمان در  تقویم و سررسید دوره هخامنشیان که به نام شمسی-قمری بود تمام روزها 29 یا 30 روزه حساب میکردند و هر 19 سال  7 سال را کبیسه

میکردند و یک سال را 13 ماه حساب میکردند.

به این ترتیب سلوکیان نیز در تقویم و سررسید خود به همین ترتیب دوره هخامنشیان عمل میکردند. این شمارش زمان در تقویم و سررسید بعد ها نام های گوناگونی

گرفت اعم از اسکندری،رومی و ذوالقرنین.